Sommige films kijk je en vergeet je een week later weer. En dan heb je films die je raken, aan het denken zetten én waar je stiekem nog dagen over napraat. PAAZ, die net uit is op Netflix, is zo’n film.
De verfilming van de gelijknamige bestseller van Myrthe van der Meer draait om Emma, een jonge vrouw die op een psychiatrische afdeling belandt terwijl ze zelf denkt dat er eigenlijk niets mis met haar is. Wat volgt is een tragikomische zoektocht naar zichzelf.
Ik ging de film in met hoge verwachtingen. Gelukkig werden die (voor een groot deel) waargemaakt.
Een zwaar onderwerp, verrassend luchtig verteld
Laten we eerlijk zijn: een film over psychische problemen klinkt niet direct als een gezellig avondje uit. Toch slaagt Paaz erin om humor en ernst goed te combineren.
De film laat zien hoe verwarrend en pijnlijk mentale problemen kunnen zijn, zonder dat het per definitie loodzwaar is. Er is ruimte voor grappige momenten, herkenbare situaties en zelfs een paar scènes waarbij je hardop moet lachen.
Juist die balans maakt de film toegankelijk. Je krijgt geen zwaarmoedig drama voorgeschoteld, maar een menselijk verhaal waarin verdriet, humor, schaamte en hoop naast elkaar bestaan.
Gaite Jansen steelt de show
Als ik één reden moet noemen waarom je deze film moet zien, dan is het hoofdrolspeelster Gaite Jansen.Wat een rol zet zij neer in PAAZ.
Emma is een personage dat voortdurend probeert vol te houden dat alles goed gaat, terwijl je als kijker allang ziet dat dat niet zo is. Dat speelt Jansen ongelooflijk overtuigend. Ze schakelt moeiteloos tussen grappig, kwetsbaar, chaotisch en ontroerend. Je leeft met haar mee, zelfs op momenten waarop je haar door elkaar wilt schudden.
Ik was absoluut niet de enige die daar zo over dacht. Vrijwel alle recensies zijn het erover eens dat Gaite Jansen het absolute hoogtepunt van de film is. Zo wordt haar acteerwerk omschreven als ‘fenomenaal’, ‘subtiel’ en zelfs ‘voorbij Nederlands topniveau’.
Niet perfect, maar wel indrukwekkend
Betekent dat dat Paaz een perfecte film is? Nee. Een kritiekpunt dat ik las in recensies voor ik zelf ging kijken, was dat sommige verhaallijnen wat oppervlakkig blijven.
Ook vinden sommige recensenten dat de film minder scherp en ontregelend is dan het oorspronkelijke boek. Waar het boek soms echt onder je huid kruipt, kiest de film vaker voor een toegankelijk en gestroomlijnd verhaal.
Persoonlijk vond ik dat niet enorm storend. Natuurlijk had er hier en daar wat meer diepgang in gemogen, maar de kracht van de film zit vooral in de personages en de emoties die worden opgeroepen.
Waarom je PAAZ moet zien
PAAZ laat zien dat psychische problemen iedereen kunnen overkomen. Ook mensen met een leuke baan, een fijne relatie en een ogenschijnlijk perfect leven.
Dat klinkt misschien als een zware boodschap, maar de film brengt hem verrassend warm en toegankelijk. Het resultaat is een tragikomisch verhaal dat je laat lachen, slikken en nadenken. Precies zoals een goede film dat hoort te doen.
Mijn eindoordeel? Vooral kijken voor Gaite Jansen. Haar indrukwekkende hoofdrol tilt Paaz naar een hoger niveau en maakt de film meer dan de moeite waard.
Veelgestelde vragen over de film PAAZ
PAAZ vertelt het verhaal van Emma, een jonge vrouw die onverwacht terechtkomt op de psychiatrische afdeling van een ziekenhuis. Daar ontdekt ze langzaam dat het misschien toch minder goed met haar gaat dan ze zelf dacht.
Ja. De film is gebaseerd op de autobiografische bestseller van Myrthe van der Meer. Het boek is geïnspireerd op haar eigen ervaringen op een psychiatrische afdeling.
De hoofdrol van Emma wordt gespeeld door Gaite Jansen. Haar acteerprestatie wordt door veel recensenten gezien als het sterkste onderdeel van de film.
Eigenlijk allebei. De film wordt omschreven als een tragikomedie: een combinatie van serieuze thema’s en humor.
Nee. Hoewel fans van het boek extra details zullen herkennen, is de film prima te volgen zonder voorkennis.
De film gaat openhartig om met thema’s als depressie, burn-out en suïcidale gedachten. Veel kijkers ervaren dat als herkenbaar en waardevol, maar sommige scènes kunnen ook confronterend zijn. Die afweging moet je echt zelf maken.
