Mensen en huisdieren; vroeg of laat gaan ze een keer uit je leven. Maar dat betekent natuurlijk niet dat ze ook uit je hart verdwijnen. Juist daarom kunnen tastbare herinneringen zó waardevol zijn.
Een foto aan de muur, een sieraad, een pootafdruk of een persoonlijk beeldje… het zijn van die kleine dingen die ervoor zorgen dat iemand toch nog dichtbij voelt. Niet omdat het gemis minder wordt, maar omdat liefde een plek krijgt in je dagelijks leven. Dat gold ook toen ik onlangs mijn hond Boaz moest laten inslapen.
Een klein kunstwerk, met een groots gevoel
Mijn innemende golden retriever is inmiddels ruim twee maanden dood. En ja, ik mis hem nog steeds. Vooral op die onverwachte seconden. Dat ene automatische kijkje naar de plek waar hij altijd lag. Of wanneer ik in bed lig en heel even denk dat ik zijn nageltjes over de houten vloer hoor tikken. Juist die mini-momentjes kunnen ineens keihard binnenkomen.
Tegelijkertijd voelt het ook oké. Hij was op. Echt op. En hoe verdrietig dat ook blijft, ergens zit daar ook rust in. Dan is het extra bijzonder als er tóch iets tastbaars blijft. Iets waardoor hij nog steeds een beetje bij ons in huis is.
Alsof het zo moest zijn
Precies in de week dat Boaz overleed, kwam ik op Threads het werk van Debbie tegen. Zij maakt tastbare herinneringen op basis van een foto. Geen standaard beeldjes, maar persoonlijke kunstwerken waarin liefde, herinnering en troost samenkomen.
Wat het extra bijzonder maakt, is het verhaal erachter. Debbie begon hiermee na het verlies van haar dochter Lynn. Vanuit haar eigen intense verdriet ontstond het idee om persoonlijke herinneringsstukken te maken voor anderen. Een manier om iets moois te laten voortleven, zelfs na een oneerlijk afscheid. Dat maakte dat haar werk me meteen raakte.
Boaz heeft nog steeds een plekje in huis
Dankzij Debbie heeft Boaz nu nog altijd letterlijk een plekje in huis. Van een foto van mijn altijd lachende, vrolijke Boaz maakte ze een prachtig beeld. Echt zó herkenbaar dat ik er elke keer weer even naar blijf kijken. En ja, voor wie het zich afvraagt: zijn as zit hierin verwerkt.
Juist dat maakt het voor mij extra bijzonder. Het is niet alleen een herinnering aan hoe hij eruitzag, maar ook echt een tastbaar stukje van hem. En misschien is dat uiteindelijk precies wat troost is: niet dat het verdriet minder wordt, maar dat liefde een nieuwe vorm krijgt.
Je bestelt de beeldjes (op maat!) van Debbie eenvoudig via haar website. Aan de hand een foto gaat ze met haar 3D-printer aan de slag, waarna ze met de hand alle details aanbrengt.
Soms zit troost gewoon in de kleinste, meest tastbare dingen.
